Jak tata pokazał mi wszechświat

Bardzo prawdziwa opowieść o tym, w jak rożny sposób postrzegają świat dzieci i dorośli – i jak czasem my, rodzice, czujemy sie winni, iż nie stanęliśmy na wysokości zadania i nie potrafimy cieszyć sie chwila, podczas gdy dla dziecka sam fakt spędzenia naszego z nim czasu jest najpiękniejsza rzeczą na świecie. Dowód na autentyczność książki: mój synek ja uwielbia, gdyż widzi w Ulfie siebie, a w tacie Ulfa własnego tatę

Pokładałam w niej większe nadzieje. Fajnie rozpoczęta, nieco intrygująca opowieść, traktująca o zaspokojeniu dziecięcej ciekawości świata. Jednak zakończenie rozczarowujące. Ja wiem, że to działanie zamierzone, mające ukazać małość dorosłego wobec spraw naprawdę ważnych, dostrzeganych nierzadko przez dzieci…ale dla mnie słabe. Córci się podoba, więc ok.

Moj 3 latek bardzo polubil. Autentyczna, piekne ilustracje, duzo o nich mozna dyskutowac z malym pytajacym czlowieczkiem. Szkoda, ze taka krociotka.

Są książki, które można rzucić dzieciom na “pożarcie”. Do samodzielnego oglądania, czytania, gryzienia. I są książki – narzędzia rodzicielstwa. Które zmuszają samego rodzica do refleksji, które dają mu sposobność do rozmowy z dzieckiem, pogłębiania relacji. I to jest taka książka. Warta tego, by przeczytał ją rodzic, a potem opowiedział ją dziecku, albo jeszcze lepiej, żeby zabrał to dziecko na spacer…