Mówią na to bunt. Jak wspierać dzieci w wieku intensywnego rozwoju 2–4 lat | #1 Fragment

Dzieci nie rodzą się z umiejętnością radzenia sobie ze swoimi uczuciami, dlatego jednym z najważniejszych rodzicielskich zadań jest pomaganie im w tym. Dzień po dniu dziecko stopniowo uczy się nawigować w swoich emocjach, traktować je jako wskazówki dotyczące potrzeb i pragnień. Równocześnie uczy się odczytywać emocje innych i reagować na nie. Proces ten rzadko jednak przebiega spokojnie. Życie z dziećmi jest pełne intensywnych uczuć, są nieprzewidywalne, łatwo wpadają w złość, a ich nastrój w ciągu sekundy może przejść z zadowolenia do furii.

Burzliwy temperament może rodzić trudności w domowym życiu, bo nastroje są zaraźliwe. To zdumiewające, jaki wpływ ma na nas nasze potomstwo. Rodzic, któremu nigdy nie puściły nerwy? Historia nie zna takiego przypadku. Nawet jeśli dobrze rozumiemy, że półtoraroczne dziecko nie jest w stanie pamiętać poleceń z rana wieczorem, a trzylatek zalany złością nie słyszy naszych wyjaśnień, i tak czasem tracimy panowanie nad sobą. Wiedza o rozwoju dziecka nie uchroni nas przed wszystkimi błędami i trudnościami, ale może bardzo pomóc. Wspieranie dzieci w nawigowaniu w świecie emocji jest jednym z najważniejszych rodzicielskich zadań.

Wiedza o tym, jak wspierać dziecko w rozpoznawaniu emocji i rozumieniu ich, jest coraz bardziej dostępna. Nikt nie wymaga, by rodzice sprawiali, że dziecko będzie stale zadowolone. Przeciwnie, dobrze rozumieć, że także trudne uczucia są potrzebne i mają swoją funkcję. Akceptacja emocji nie oznacza zgody na każde zachowanie. Rolą dorosłego jest bycie spokojnym przewodnikiem, który pomaga nazywać, regulować i wyrażać emocje w bezpieczny sposób. Dzięki temu dziecko rozwija swoją inteligencję emocjonalną, uczy się empatii i z czasem coraz lepiej radzi sobie samo.