Fragment: Balkon i boisko
Moi uczniowie otworzyli drzwi do małej szopy. „Tak! – zawołali. – Jeden wielki supeł!” Patrzyli na linę, która wyglądała dość imponująco. Była jasnopomarańczowa i długa na kilkaset metrów. Wykorzystywaliśmy ją do oznaczania obszaru zabawy w trakcie zajęć na świeżym powietrzu. Już na samym początku mojej nauczycielskiej kariery zorientowałem się, że niektóre dzieci prędzej dobiegną do sąsiedniej miejscowości, niż pozwolą się złapać w czasie gry w berka.
Moi uczniowie stali się w związku z tym mistrzami w sztuce rozplątywania supłów. Opracowali dwie metody. Pierwsza polegała na tym, że kilkoro z nich udawało się na szczyt wieżyczki i z tej perspektywy podpowiadało kolegom na dole, jak poluzować linę. Druga – że nigdy nie należy ciągnąć za supeł, bo tylko się zaciśnie. Obie strategie okazały się skuteczne, ale też niezwykle symboliczne dla życia rodzinnego.
Supły i napięcia emocjonalne to metafora naszych relacji. Kiedy coś się plącze, pierwszym krokiem jest „wejście na balkon” – spojrzenie z dystansu, by zrozumieć sytuację, zamiast się w nią wciągać. Drugim – cierpliwe rozplątywanie emocji, z uważnością i czułością wobec siebie i innych. Gdy próbujemy na siłę rozwiązać konflikt, sytuacja tylko się zaostrza. Ale gdy dodajemy odrobinę zrozumienia i pauzy, wszystko zaczyna się rozluźniać.
„Widzę, że…” – te dwa słowa, które autor proponuje jako początek rozmowy z dzieckiem, otwierają przestrzeń na kontakt i współczucie. Pomagają rodzicowi zatrzymać się, zanim napięcie sięgnie zenitu. Właśnie w tym tkwi siła uważnego rodzicielstwa – nie w braku emocji, ale w umiejętności ich łagodnego rozplątywania.
Zaloguj przez Facebooka
Zaloguj przez Google