Nie wszystko musisz naprawiać. O akceptacji siebie i mitach wokół psychoterapii

Czy często masz poczucie, że jesteś gorszy od innych? Boisz się, że popełnisz jakiś życiowy błąd, który przekreśli twoją przyszłość? Uważasz, że nie jesteś gotowa na życie, związek, rodzinę? Wydaje ci się, że koniecznie potrzebujesz psychoterapii, bo wszyscy są od ciebie dojrzalsi, lepsi, bardziej zaradni? „Tak wielu ludzi nierzadko ma poczucie, że są wybrakowani, chorzy, źli. Boją się zaufać sobie samym, a więc czuć i żyć samodzielnie. Spodziewają się błędów, kary z ich powodu, zawiedzenia się samym sobą i sprawienia zawodu innym.

Psychoterapeuta ma zastąpić innych, ważnych w życiu pacjenta/klienta, ludzi: przyjaciół, mentora, przewodnika. Wiele osób deklaruje, że bez ciągłej psychoterapii nie dałoby rady funkcjonować samodzielnie, co dla mnie osobiście brzmi zarówno interesująco, jak i niepokojąco” – pisze Urszula Struzikowska-Marynicz. Otacza nas kultura przeterapeutyzowania, tymczasem ludzie przeważnie radzą sobie z życiem, podejmowaniem decyzji, budowaniem relacji. Nie każdy stan lęku, cierpienia czy nieszczęścia, którego doświadczają, wymaga leczenia. Oczywiście nie dotyczy to wszystkich i wtedy potrzebna jest specjalistyczna pomoc.

Zanim podejmiemy jakieś kroki, warto dokładnie zrozumieć, jakie objawy powinny nas skłonić do szukania diagnozy, odkryć, czym jest psychoterapia i zmierzyć się z mitami na jej temat – zarówno tymi romantyzującymi ją, jak i stygmatyzującymi. Psychoterapia to skuteczna, empirycznie potwierdzona metoda leczenia zaburzeń psychicznych oraz wspierania dobrostanu psychicznego, ale trzeba uważnie rozpoznać, kiedy jest nam potrzebna. Nie wszystko, co trudne, wymaga terapii. Zatrzymaj się. Zajrzyj w siebie. Być może masz wszystko, czego potrzebujesz.